Zmęczenie pod lupą...

Zespół przewlekłego zmęczenia (CFS) jest schorzeniem o wielu objawach. Według Międzynarodowej Organizacji Zdrowia (WHO) jest to choroba osłabienia i zmęczenia. Zespół ten jest przedmiotem intensywnych badań i dyskusji.

W Wielkiej Brytanii mówi się o występowaniu CFS z częstotliwością 1:1000 w całym społeczeństwie. CFS może dotknąć zarówno osoby młode jak i w wieku podeszłym. Najczęściej występuje w grupie wiekowej od 20 do 40 lat (częściej u kobiet niż mężczyźni). Nauczyciele oraz osoby zatrudnione w służbie zdrowia są bardziej narażone na wystąpienie choroby.

Jak rozpoznać CFS?

Dokuczliwe zmęczenie musi być zauważane przez pacjenta, trwać ponad sześć miesięcy. Uczucie zmęczenia musi towarzyszyć nam stale lub nawracać fazowo. Dodatkowo powinny występować cztery lub więcej z poniższych objawów:

- osłabienie pamięci i zaburzenia koncentracji

- bóle gardła

- tkliwe węzły chłonne szyjne lub pachowe

- bóle mięśniowe

- rozsiane bóle stawowe

- bóle głowy występujące po raz pierwszy

- sen nie dający uczucia wypoczynku

- znużenie i uczucie przeciążenia

Osoby z CFS często skarżą się także na kołatania serca, zespół jelita wrażliwego, są nadwrażliwi na homotoksyny (alkohol, leki konwencjonalne, zanieczyszczenie środowiska). W okresie poprzedzającym wystąpienie choroby cierpią z powodu alergii i częstych infekcji (często stosowane są antybiotyki, leki antyhistaminowe, antyastmatyczne). Pojawiają się bóle stawów, obrzęki, zaburzenia miesiączkowania i termoregulacji.

Jak dochodzi do CFS?

Geneza CFS jest wieloczynnikowa. Coraz więcej badań wskazuje na stan pobudzenia układu immunologicznego, który najprawdopodobniej jest efektem infekcji wirusowej. Układ immunologiczny stale pracuje na "wysokich obrotach", a organizm bezskutecznie próbuje uwolnić się od toksyn (pochodzenia wirusowego lub ze środowiska). Wątroba nie radzi sobie z usuwaniem dużych ilości substancji szkodliwych, więc są one uwalniane do krwioobiegu. A stąd do tkanki łącznej i tłuszczowej. Aby wystąpił zespół przewlekłego zmęczenia konieczne są trzy czynniki: predyspozycja genetyczna, sprzyjające środowisko oraz czynnik wywołujący, który "daje sygnał" do uaktywnienia procesu chorobowego. Czynnikiem wywołującym może być wszystko – od infekcji grypowej do sytuacji stresowej lub ekspozycji na czynniki chemiczne. Nie chodzi zatem o naturę wydarzenia, lecz o kroplę przelewającą czarę.

Na ratunek organizmowi...

Leczenie zespołu przewlekłego zmęczenia musi być całościowe. Najlepiej skonsultować się z lekarzem, który dobierze terapię antyhomotoksyczną - oczyści organizm z toksyn i zastosuje leczenie objawowe.